Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009

Σακχαρώδης Διαβήτης



Διαβάζοντας τα παραπάνω, πιστεύετε οτι ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μια νόσος που αντιμετωπίζεται σχετικά εύκολα;

Ανατομία, Φυσιολογία και Παθολογία Νυχιού



Η παραπάνω παρουσίαση βοήθησε να κατανοήσετε το ρόλο του νυχιού στο ανθρώπινο σώμα;

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009

Οξυγονοθεραπεία



Το οξυγόνο όταν χρησιμοποιείται με το σωστό τρόπο και στη σωστή δόση μπορεί να σώσει ζωές. Συμφωνείτε με τη παραπάνω φράση και αν ναι γιατί;
1 Η ΧΟΛΗ ΚΑΙ Η ΧΟΛΗ
Η χολή - στην ιατρική ορολογία: η χοληδόχος κύστη – είναι ένα μικρό σακουλάκι που βρίσκεται στο επάνω δεξιό μέρος της κοιλιάς και περιέχει την χολή, το πρασινωπό υγρό που παράγεται συνεχώς από το συκώτι – στην ιατρική ορολογία, το ήπαρ. Τα κύτταρα του ήπατος παράγουν συνεχώς, όλο το 24ωρο, μισό έως ένα λίτρο χολή που συμπυκνώνεται και αποθηκεύεται στην χοληδόχο κύστη. Κατά τη διάρκεια των γευμάτων, η παρουσία λιπαρών τροφών στο στομάχι και το δωδεκαδάκτυλο προκαλεί την σύσπαση της χοληδόχου κύστης με αποτέλεσμα το άδειασμα του περιεχομένου της δια μέσου ενός λεπτού σωλήνα – του χοληδόχου πόρου – στο δωδεκαδάκτυλο. Εκεί, η ανάμειξη της χολής με τις τροφές προκαλεί την διάσπαση των λιπών και της χοληστερίνης των τροφών, προκειμένου να διευκολυνθεί η απορρόφησή τους από τον οργανισμό, δηλαδή να γίνει η πέψη, ή αλλιώς η χώνεψη. Έτσι, προκύπτουν ως αναμενόμενα επακόλουθα της μη φυσιολογικής λειτουργίας της χοληδόχου κύστης, τα δυσπεπτικά ενοχλήματα (φουσκώματα, τάση προς εμετό) ή και πόνος ιδιαίτερα μετά από πλούσια σε λιπαρά, γεύματα.
2 ΟΙ ΛΙΘΟΙ
Η συχνότερη αιτία των προβλημάτων της λειτουργίας της χοληδόχου κύστης είναι η χολολιθίαση, ο σχηματισμός δηλαδή και η παρουσία λίθων μέσα στην χοληδόχο κύστη. Οι χολόλιθοι σχηματίζονται όταν διαταραχθεί η ισορροπία των συστατικών μερών (χοληστερίνη, χολικά οξέα, λεκιθίνη κ.ά.) της χολής οπότε τα συστατικά αυτά καθιζάνουν και σχηματίζουν κρυστάλλους - λιθογόνους πυρήνες που με το χρόνο εξελίσσονται σε λίθους. Η ισορροπία των συστατικών μερών της χολής εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως η διατροφή, το ορμονικό profile, η παχυσαρκία, ο σακχαρώδης διαβήτης, η ηπατική λειτουργία.
3 ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ
Υπέρβαρες θήλεις, με προηγούμενες εγκυμοσύνες, στην ηλικία των σαράντα ετών, αποτελούν την τυπική ομάδα ασθενών με λίθους στην χοληδόχο κύστη, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι, για παράδειγμα, οι άρρενες ή οι λεπτοί σωματότυποι δεν είναι δυνατόν να πάσχουν από χολολιθίαση. Άτομα με χρόνιες αιμολυτικές αναιμίες (θαλασσαιμίες, δρεπανοκυτταρικά σύνδρομα), αλκοολική ηπατίτιδα, χρόνιες ηπατοπάθειες και σπανιότερα ορισμένες παθήσεις του λεπτού και του παχέος εντέρου ευρίσκονται επίσης σε αυξημένο κίνδυνο σχηματισμού χολόλιθων, όπως και υγιή άτομα μετά από μια μακρά περίοδο νηστείας ή υπό μακροχρόνια αυστηρή δίαιτα.10- Στις Δυτικές κοινωνίες, η χολολιθίαση είναι πολύ συχνή. Περίπου 8% των ανδρών και 16% των γυναικών του γενικού πληθυσμού έχουν λίθους στην χοληδόχο κύστη. Ωστόσο, η πλειονότητα των ατόμων με λίθους στην χοληδόχο κύστη δεν το γνωρίζουν, γιατί οι λίθοι δεν προκαλούν ενοχλήματα και παραμένουν σιωπηλοί συχνά και για όλη την ζωή τους. Οκτώ στα δέκα άτομα με λίθους στην χοληδόχο κύστη δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα από την παρουσία των λίθων γιατί παραμένουν στην σκιά, εκτός εάν ανακαλυφθούν ως τυχαίο εύρημα στην διάρκεια κάποιου διαγνωστικού απεικονιστικού ελέγχου.
4 ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
Τα φάσμα των πιθανών προβλημάτων που μπορεί να δημιουργήσουν ένας ή περισσότεροι λίθοι στην χοληδόχο κύστη εκτείνεται από τον πρόκληση απλών επεισοδίων πόνου, έως επιπλοκές που είναι δυνατόν να θέσουν σε κίνδυνο την ζωή του ασθενή. Η συχνότερη αιτία για την οποία έρχεται στον γιατρό ένας ασθενής με χολολιθίαση, είναι ο κωλικός, ο διαλείπων πόνος στην επάνω κοιλιά, συνήθως μετά από κάποιο πλούσιο σε λιπαρά γεύμα, που προκαλείται από την μερική απόφραξη του στομίου της χοληδόχου κύστης από κάποιον ή κάποιους λίθους. Εάν η απόφραξη αυτή αποκτήσει μονιμότερο χαρακτήρα και ο πόνος δεν υποχωρεί μετά από μερικές ώρες όπως στα απλά επεισόδια κωλικού τότε εμφανίζεται και πυρετός. Τα συμπτώματα αυτά υποδηλώνουν την οξεία φλεγμονή της χοληδόχου κύστης, την οξεία χολοκυστίτιδα. Άλλες φορές, οι λίθοι (ιδιαίτερα οι μικροί λίθοι) παρασύρονται μαζί με την χολή προς το δωδεκαδάκτυλο και εγκλωβίζονται στον χοληδόχο πόρο είτε παραμένοντας σιωπηλοί είτε προκαλώντας απόφραξη με αποτέλεσμα την εμφάνιση πόνου και ίκτερου (χαρακτηριστική κίτρινη όψη του δέρματος και του ασπραδιού των ματιών) ή οξείας παγκρεατίτιδας.
5 Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ
Για όλους τους ασθενείς με λίθους στην χοληδόχο κύστη που έχουν προκαλέσει - έστω και για μια φορά - συμπτώματα (από τα πιο απλά έως τα πιο βαριά) η ενδεικνυόμενη αντιμετώπιση συνίσταται στην χειρουργική εκτομή του πάσχοντος οργάνου, της χοληδόχου κύστης. Η εγχείρηση ενδείκνυται για όλους τους ασθενείς με συμπτώματα από τους χολόλιθους, ανεξαρτήτως της ηλικίας των, του είδους και της βαρύτητας των συμπτωμάτων, και του οξέος χαρακτήρα της κλινικής εικόνας. Ο προγραμματισμός της εγχείρησης εξαρτάται από την κλινική εικόνα που παρουσιάζει ο ασθενής. Για ασθενείς που περιγράφουν προηγούμενα επεισόδια κωλικών, υπάρχει κάθε δυνατότητα προγραμματισμού της εγχείρησης εντός των αμέσως επόμενων εβδομάδων. Για τους ασθενείς όμως που προσέρχονται με οξεία κλινική εικόνα (οξύς πόνος, οξεία χολοκυστίτιδα), προκρίνεται, σήμερα, η εν θερμώ χειρουργική παρέμβαση. Η πολιτική αυτή αντιμετωπίζει αφενός το οξύ πρόβλημα όταν υφίσταται, αφετέρου τον βέβαιο κίνδυνο υποτροπής των συμπτωμάτων. Για τους ασθενείς με σιωπηλούς (χωρίς συμπτώματα) χολόλιθους, οι ενδείξεις είναι λιγότερο απόλυτες. Σκοπός της επιστημονικής προσέγγισης είναι η επιλογή εκείνων από τους ασθενείς, που είτε βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης συμπτωμάτων, είτε η εμφάνιση των συμπτωμάτων είναι δυνατόν να είναι απειλητική για την ζωή τους. Η πιθανότητα εμφάνισης συμπτωμάτων προσδιορίζεται αδρά σε 2-4% ανά έτος, δηλαδή, ένα άτομο με ασυμπτωματική χολολιθίαση, έχει περίπου 20-40% πιθανότητα να εμφανίσει συμπτώματα την επόμενη δεκαετία. Έτσι, σε νεαρά άτομα (με μακρό προσδόκιμο επιβίωσης) μπορεί να δικαιολογηθεί η προφυλακτική χολοκυστεκτομή, οπωσδήποτε μετά από την ενδελεχή ενημέρωση τους για το πραγματικό μέγεθος του όποιου κινδύνου. Νεαρές θήλεις με ασυμπτωματική χολολιθίαση που πρόκειται να τεκνοποιήσουν τα επόμενα χρόνια, άτομα με μικρολιθίαση ή με λίθους μεγαλύτερους σε διάμετρο των 3 εκατοστών, θα ωφελούνταν επίσης από την προφυλακτική χολοκυστεκτομή. Τέλος, ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη, ασθενείς υποψήφιοι για μεταμόσχευση, ή ασθενείς που διαμένουν μακριά από κέντρα οργανωμένων υπηρεσιών παροχής υγείας, δηλαδή ασθενείς στους οποίους το «ξύπνημα» των λίθων θα οδηγούσε σε επικίνδυνες επιπλοκές και δύσκολες καταστάσεις θα πρέπει να χειρουργούνται προφυλακτικώς και παρά την απουσία συμπτωμάτων.

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

Απώλεια Συνείδησης

Όποιος ενδιαφέρεται να μάθει τα κύρια αίτια

Μπορείτε να συμπληρώσετε άλλα αίτια απώλειας συνείδησης;

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009

Παρουσίαση Αναπνευστικό

Αναπνευστικό σύστημα

Εχετε νοσήσει ποτέ από οξεία τραγχειοβρογχίτιδα;

Σακχαρώδης Διαβήτης


Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι ένα χρόνιο νόσημα στο οποίο αυξάνεται η γλυκόζη στο αίμα δίοτι δεν επαρκεί η παραγωγή της ή η δράση της από το πάγκρεας. Διακρίνεται σε δύο τύπους. Τον ινσουλινοεξαρτώμενο τύπου Ι και τον μη ινσουλινοεξαρτώμενο διαβήτη τύπου ΙΙ.
Η βασική διαφορά των δύο μορφών είναι ότι η πρώτη μορφή έχει ανάγκη ινσουλίνης για την αντιμετώπιση της η δε δεύτερη όχι. Βεβαίως η διαίρεση αυτή δεν είναι απόλυτη: ο νεανικός λχ διαβήτης μπορεί να εμφανισθεί σε μεγάλη ηλικία, ενώ μερικά διαβητικά παιδιά δεν χρειάζονται ινσουλίνη. Ο τύπος Ι εμφανίζει πολυδιψία, πολυουρία, έντονο αίσθημα κόπωσης, χάσιμο βάρος και αν παραμεληθεί μπορεί να φτάσει σε διαβητικό κώμα. Επήσις εμφανίζεται σε άτομα κάτω των 40 ετών, φυσιολογικού βάρους ή λεπτά χαρακτηρίζεται από έλλειψη ινσουλινης και έχει τάση για διαβητική οξέωση. Ο τύπου ΙΙ εμφανίζει ήπιες ή ακόμα και ανύπαρκτες εκδηλώσεις. Εμφανίζεται σε άτομα άνω των 40 ετών συνήθως παχύσαρκα, χαρακτηρίζεται από αντίσταση των ιστών στη δράση της ινσουλίνης, οι δε μεταβολικές του διαταραχές είναι ήπιες.
Η αιτιολογία είναι άγνωστη και στις δύο μορφές. Φαίνεται γενικώς ότι σε γενετικώς προδιατεθειμένα άτομα επιδρά ένας εκλυτικός πράγοντας (ή περισσότεροι του ενός) που καθορίζουν και το είδος της νόσου στον κάθε άρρωστο. Οπωσδήποτε όμως οι δύο μορφές έχουν και άλλες αιτιοπαθογενετικές διαφορές. Ετσι ο τύπος Ι θεωρείται ότι είναι αποτέλεσμα καταστροφής των β κυττάρων του παγκρέατος από αυτοάνοσο μηχανισμό. Η γενετική προδιάθεση των ατόμων αυτών σχετίζεται πιθανώς με γονίδια του συστήματος HLA που καθορίζουν την ανοσολογική αντίδραση. Ο παράγοντας του περιβάλλοντας που εκδηλώνει τη νόσο είναι πιθανώς ένας ιός ή άλλος άγνωστος τοξικός παράγοντας. Η φλεγμονή του παγκρέατος καταλήγει σε βραδεία προοδευτική καταστροφή των β-κυττάρων με συνέπεια τη διακοπή της παραγωγής της ινσουλίνης.
Ενας σημαντικός κίνδυνος των ατόμων που πάσχουν απο σακχαρώδη διαβήτη είναι το λεγόμενο διαβητικό κώμα. Η μη συμμόρφωση με τις ιατρικές οδηγίες μπορεί να έχει ολέθρια αποτελέσματα. Οταν ο διαβητικός παραλέιψει τη δόση ινσουλίνης ή χαπιών που διεγείρουν το πάγκρεας ή καθυστερήσει αντίστοιχα το γεύμα μπροεί να καταλήξει σε κώμα είτε λόγω της αύξησης της γλυκόζης στο αίμα είτε της χαμηλής συγκέντρωσης της σε αυτό. Στη περίπτωση αυτή δίνουμε πάντα ορό με γλυκόζη η οποία μπορεί να στη περίπτωση της υπογλυκαιμίας να ξυπνησει τον ασθενή απο το κώμα αμέσως ενώ στη περίπτωση του υπεργλυκαιμικού κώματος δε θα συνέλθει όποτε του δίνουμε κρυσταλλική ινσουλίνη.
Άλλες εκδηλώσεις του διαβητικού ασθενούς κατά τη μη σωστή θεραπευτική αγωγή είναι η γενικευμένη αδυναμία, η απώλεια βάρους και μυικής μάζας. Αυτό συμβάινει επειδή ο οργανισμός χρειάζεται ενέργεια την οποία δεν βρίσκει και αναγκάζεται να μεταβολίσει ως ενεργειακη πηγή τις πρωτείνες και το λιπώδη ιστό. Πολλές φορές ως συνέπεια από τα προιόντα καύσης των λιπών παράγονται κετόνες που αθροίζονται στο άιμα και προκαλείται μεταβολική οξέωση. Η οξέωση εκδηλώνεται με εμμετούς, κοιλιακούς πόνους και βαθιά αναπνοή τύπου Kussmaul. Και σε αυτή τη περίπτωση επειδή οι κετόνες είναι τοξικές ο διαβητικός μπορεί να καταλήξει σε κώμα.
Επιπρόσθετα το αίμα λόγω της υψηλής συγκέντρωσης του σε γλυκόζη αποτελεί απο μόνο του άριστο θρεπτικό υλικό για την ανάπτυξη πολλών μικροβίων και μυκήτων οπότε εμφανίζονται δερματικες λοιμώξεις και από τον ερεθισμό των νεύρων από τη γλυκόζη προκαλείται φαγούρα. Επίσης γίνεται αργή επούλωση πληγών και επιμολύνσεων τραυμάτων και χειρουργικών τομών. Από τις βλάβες στα μικρά αγγεία των άκρων μπορεί να γίνει νέκρωση των ακραίων τμημάτων (δάκτυλα, άκρο πόδι).
Αλλες εκδηλώσεις του σακχαρώδη διαβήτη είναι ο εκφυλισμός των μικρών αγγείων και ο σχηματισμός θρόμβων. Ετσι πάρουσιάζονται αμφιβληστροειδοπάθεια, νεφρίτιδα και βλάβες στο εγκέφαλο. Η νευρίτιδα εκδηλώνεται με παραισθησίες και πόνους. Με τον όρο παραισθησίες εννοούμε ότι ένα ερέθισμα πχ. στο δέρμα γίνεται αντιληπτό με παραμορφωμένο τρόπο. Πχ ένα απαλό άγγιγμα ο άρρωστος το αντιλαμβάνεται σαν κάψιμο ή τσίμπημα
Στον τύπο ΙΙ οι γενετικοί παράγοντες είναι πιο ισχυροί και υπάρχει μεγάλη οικογενειακή επίπτωση της νόσου. Οι περιβαλλοντογενείς παράγοντες που επιταχύνουν την κλινική του εκδήλωση είναι η παχυσαρκία, διάφορα στρες που πιθανώς εκκρίνουν ανταγωνιστικές ορμόνες της ινσουλίνης, εγκυμοσύνη ή άλλοι άγνωστοι παράγοντες. Στον διαβήτη αυτόν υπάρχει ινσουλίνη στο πάγκρεας σε ποσοστό άνω του 50% του φυσιολογικού.
Ο διαβήτης τύπου κύησης ή τύπου λανθάνων διαβήτης μπορεί να προκαλέσει αυξημένη παραγωγή ινσουλίνης από το πάγκρεας του εμβρύου. Μπορεί να παρουσιαστούν επιπλοκές στην κύηση με μεγάλη εμβρυική θνητότητα. Αν η εγκυμοσύνη ολοκληρωθεί, μετά το τοκετό, το νεογέννητο θα έχει πιθανότατα μεγάλο σωματικό βάρος. Επίσης, εχει αυξημένο κίνδυνο να πάθει υπογλυκαιμία κατά τα πρώτα 24ωρα της ζωής του, προδιάθεση σε λοιμωξεις και διαβήτη.

Οποια και αν είναι η αιτία η θεραπευτική αντιμετώπση έχει τέσσερα σκέλη.
Α) τη δίαιτα: Τα γεύματα κατανέμονται στο 24ωρο, ανάλογα με τις ανάγκες του διαβητικού. Σε γενικές γραμμές ο διαβητικός θα πρέπει να μην αυξησει το βάρος του επείδη το λίπος αυξάνει την αντίσταση στην ινσουλίνη. Συνεπώς θα πρέπει να ακολουθεί δίαιτα με τόσες θερμίδες όσες του είναι απαραίτητες ανάλογα με το φύλο, την ηλικία και τη σωματική του δραστηριότητα. Το σύνολο των θερμίδων πρέπει να κατανέμεται σε 60% υδατάνθρακες, 25% λίπος και 15% λεύκωμα. Οι θερμίδες πρέπει να υπολογίζονται με βάση τα εκατοστά του ύψους του ατόμου πάνω απο το μέτρο. Αν πχ. καποιος έχει ύψος 180 εκατοστά το κανονικό σωματικό βάρος είναι 80 κιλά. Οι υδατάνθρακες που θα παίρνει ο διαβητικός πρέπει να κατανέμονται σε 6 γεύματα τα οποία θα πρέπει να αποτελούνται από υδατάνθρακες οι οποίοι δεν απορροφώνται εύκολα και διασπώνται στο έντερο πχ φρούτα
Β) την άσκηση: Χρειάζεται άσκηση ήπιας μορφής, χωρίς άγχος προτιμότερο το περπάτημα μετά τα γεύματα. Η άσκηση βοηθά και στην πρόληψη των καρδιαγγειακών παθήσεων αλλά χρειάζεται προσοχή γιατί κινδυνεύει να πάθει υπογλυκαιμία στη περίπτωση που λαμβάνει ινσουλίνη.
Γ) τα υπογλυκαιμικά χάπια: Αυτά δεν περιέχουν ινσουλίνη αλλά διεγείρουν το πάγκρεας να παράγει ινσουλίνη ή διευκολύνουν την ινσουλίνη να μπει από το αίμα στα κύτταρα.
Δ) η ινσουλίνη. Η θεραπεία με ινσουλίνη ενδείκνυται κύριως στο τύπο Ι διαβήτη, στην εγκυμοσύνη και στη διαβητική οξέωση (επιπλοκή του ΣΔ) όπου χορηγείται με ειδικές σύριγγες υποδόρια. Κυκλοφορεί η ανθρώπινου τύπου ινσουλίνη και είναι βιοσυνθετικά παρασκευασμένη. Ανάλογα με τη δράση της διακρίνεται σε βραχείας, ενδιάμεσης και παρατεταμένης δράσης ανάλογα με το χρόνο που αρχίζει και τελειώνει η ενέργειά της. Οι σύριγγες είναι μιας χρήσης του 1ml (100 μονάδες) του 0,5 ml (50 μονάδες) και 0,3 ml (30 μονάδες) και τελευταία κυκλοφορούν σε σχήμα στυλό. Η ινσουλλινη διατηρείται σε θερμοκρασία δωματίου για έξι βδομάδες χωρίς αλλοίωση και τα αποθέματα της πρέπει να φυλλάσονται στο ψυγείο-ποτέ στη κατάψυξη. Η ένεση ινσουλίνης γίνεται 20-30 λεπτά πριν από τη λήψη τροφής και οι πιο κατάλληλες θέσεις είναι: οι πρόσθιες επιφάνειες μηρών, το κάτω κοιλιακό τοίχωμα, οι γλουτοί και η έξω επιφάνεια του βραχίονα. Ο διαβητικός εκπαιδεύεται α) στον έλεγχο ούρων για σάκχαρο και οξόνη β) στη παρακολούθηση σακχάρου του αίματος (χρήση φορητής συσκευής).
Βιβλιογραφία
1. Ραχμανίδου Μαρία, Δοξανίδης Εμμανούηλ, Παθολογία Β Ταξη 1ου κύκλου ΤΕΕ ΟΕΔΒ. Αθήνα σ204
2. Φερτάκης Α. (1996) Εσωτερική Παθολογία. 3ο έτος Πανεπιστήμιο Νοσηλευτικής. Αθήνα σ286
3. Γκουργκουλη Ε, Κισσούδη Α, Λυκοστράτη Α, Πετροπούλου Ε. (2002) Νοσηλευτική Θεωρία- Εργαστήριο. Β Ταξη 1ου κύκλου ΤΕΕ ΟΕΔΒ. Αθήνα σ165

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2009


Η οξεία τραχειοβρογχίτιδα οφείλεται συνήθως σε ιούς που προσβάλλουν το αναπνευστικό σύστημα και προκαλούν έντονη φλεγμονή στους βρόγχους. Αυτό έχει αποτέλεσμα ξηρό ή και παραγωγικό βήχα, με άλλα λόγια μπορεί να υπάρχει παραγωγή φλεγμάτων ή όχι. Όταν τα φλέγματα έχουν πράσινο ή σκούρο κίτρινο χρώμα, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει λοίμωξη από κάποιο βακτήριο. Αλλα συμπτώματα είναι ο πυρετός, η γενική καταβολή δυνάμεων, καθώς και ο πόνος στο στήθος ή η δύσπνοια.
Αποτελεί σχεδόν σταθερό σύμπτωμα του κοινού κρυολογήματος. Τη μόλυνση με τον ιό ακολούθει ενίοτε επιμόλυνση με κοινά μικρόβια. Σπανιότερα αίτια είναι η εισπνοή τοξικών ουσιών, καπνού, ρυπαντών της ατμόσφαιρας κλπ. Είναι συχνότερη σε ηλικιωμένα άτομα, σε πάσχοντες από χρόνιες πνευμονοπάθειες ή καρδιοπάθειες και σε εξασθενημένα γενικώς άτομα ή παιδιά. Το ψύχος, η κακή διατροφή και η κόπωση αποτελούν απλώς επιβοηθητικούς παράγονες, παρά την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση του κοινού περί του αντιθέτου.
Η νόσος συνήθως μεταδίδεται με τα σταγονίδια του βήχα που κυκλοφορούν στον αέρα και είναι πολύ μεταδοτική, προκαλώντας μάλιστα και μικροεπιδημίες. Επίσης, σημαντικό ρόλο παίζει η έκθεση σε περιβάλλον που είναι υγρό και ψυχρό ή έχει υψηλά επίπεδα μόλυνσης. Συνήθως, η κλινική εξέταση από έναν ειδικό ιατρό επιβεβαιώνει τη διάγνωση. Σε περιπτώσεις που ο ιατρός έχει αμφιβολία μπορεί να προχωρήσει σε ακτινογραφία θώρακα και σε καλλιέργεια των πτυέλων του ασθενούς, ώστε να διαγνωστεί εάν η πάθηση οφείλεται σε βακτήρια.
Στα παιδιά η τραχειοβρογχίτιδα είναι αποτέλεσμα της προσβολής από ιούς παράγριπής σύνηθως το φθινόπωρο. Προσβάλλονται κυρίως παιδιά 1-5 ετών. Δεν πρόκειται για έναν ιό αλλά για 4 διαφορετικούς τύπους. Μεταδίδονται με τις εκκρίσεις του αναπνευστικού αλλά και με μολυσμένα αντικείμενα (π.χ. παιχνίδια, κουτάλια, ποτήρια που πηγαίνουν από "στόμα σε στόμα"). Ένα ποσοστό παιδιών θα παρουσιάσει το γνωστό σύνδρομο της οξείας λαρυγγοτραχειοβρογχίτιδας, η οποία συχνά αναφέρεται από τους παιδιάτρους απλά ως λαρυγγίτιδα (παρ'όλο που δεν είναι ο σωστός όρος). Το παιδί μπορεί αρχικά να παρουσιάζει τα παραπάνω συμπτώματα (συνάχι και πυρετό), αλλά στη συνέχεια εμφανίζει βραχνή φωνή, "υλακώδη" βήχα (ένα χαρακτηριστικό βήχα, βαθύ και βραχνό) και σε σοβαρές περιπτώσεις δυσκολία στην αναπνοή που εκδηλώνεται με θόρυβο τη στιγμή που το παιδί εισπνέει (συριγμός). Η εικόνα είναι χαρακτηριστική και οι γονείς που έχουν βιώσει ένα τέτοιο επεισόδιο το αναγνωρίζουν αν το παιδί τους το ξαναπαρουσιάσει στο μέλλον.
Η οξεία τραχειοβρογχίτιδα συχνά εξελίσσεται σε πνευμονία και γι΄ αυτό απαιτείται τακτική παρακολούθηση του ασθενούς και των συμπτωμάτων του. Αν εξελιχθεί σε πνευμονία εκδειλώνεται με παράταση πυρετού (38-38,5) και πυώδη απόχρεμψη. Ο στόχος της θεραπείας πρέπει να είναι η ανακούφιση των συμπτωμάτων και η διευκόλυνση της αναπνοής. Μπορεί να χρησιμοποιούνται αποχρεμπτικά σιρόπια για τη διευκόλυνση της αποβολής των φλεγμάτων, καθώς και αντιβιοτική αγωγή, εάν τα φλέγματα είναι κίτρινα ή πράσινα και ο ιατρός κρίνει ότι πιθανόν να υπάρχει προσβολή από βακτήρια. Σαν πρώτη εκλογή δίνονται τετρακυκλίνες ή αμπικιλλίνη. Πολύ σημαντικό είναι ο ασθενής να πίνει πολλά υγρά, ώστε να διευκολύνεται η αποβολή των φλεγμάτων. Κατάλληλη είναι η χορήγηση βλεννολλητικών ή ρευστοποιητικών παραγόντων μέσω νεφελοποιητού ή αναπνευστήρα σύμφωνα με τις οδηγίες του ιατρού. Αντιβηχικά θα δοθούν μόνο αν ο βήχας εμποδίζει τον άρρωστο να κοιμηθεί. Η εισπνοή υδρατμών βοηθά στην απόχρεμψη. Αποθαρρύνουμε το κάπνισμα και συμβουλεύεται η αποφυγή σε έκθεση ερεθιστικών παραγόντων όπως ο καπνός, τα άνθη και τα αρώματα (μπορούν να προκαλέσουν βρογχόσπασμο και αυξημένη παραγωγή βλέννας).

Βιβλιογραφία
1. ΟΕΔΒ (1999) Νοσηλευτική Θεωρία-Εργαστήριο, Λοιμώξεις του Αναπνευστικού Συστήματος-Νοσηλευτική φροντίδα, «Οξεία Τραχειοτραχειοβρογχίτιδα» σελ. 187,
2. ΟΕΔΒ (1999) Πρώτες Βοήθειες, «Λοιμώξεις του κατώτερου αναπνευστικού» σελ43
3. www.health.in.gr
4. http://www.yourbaby.gr

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009